کاردیوورتر= دفیبریلاتور اتوماتیک قابل کاشت : Automatic implantable cardioverter defibrillator
وسیله ای الکترونیکی خودکار است که به طور مداوم ضربانات و ریتم قلب را نشان داده و در صورت تشخیص دیس ریتمی های بطنی خطرناک مثل : فیبریلاسیون بطنی و تاکی کاردی بطنی قادر است از طریق تخلیه انرژی از پیش تعیین شده دستگاه ، دیس ریتمی خطرناک را به ریتم طبیعی قلب تبدیل کند.
کاربردهای ICD :
Θ افرادی که سابقه فیبریلاسیون بطنی یا سابقه حملات مکرر تاکی کاردی بطنی داشته اند .
Θ افرادی که از مرگ ناگهانی قلبی بدون ابتلا به انفارکتوس حاد میوکارد نجات یافته و آریتمی هایشان با داروهای ضد آریتمی کنترل نشده باشد .
Θ افرادی که حمله ی قلبی داشته و در معرض خطر مرگ ناگهانی قلبی (sudden death ) قرار دارند .
Θ آنهایی که بیش از یک بار دچار اَرِست قلبی شده اما آریتمی آنان در طول تست های الکتروفیزیولوژیک مشخص نگردد .
Θ افرادی که حداقل یک بار دچار تاکی کاردی بطنی شده اند .
Θ آنهایی که دچار تاکی کاردی های بطنی طولانی شده و با داروهای آنتی آریتمی مناسب کنترل نمی شوند.
کارگذاری دستگاه ICD همانند پیس میکر است.
علل ایست قلبی:
علل ایست تنفسی:
1- انسداد مجاری فوقانی هوایی (جسم خارجی ، ادم مجاری هوایی، خفگی)
2- سکته های مغزی
3- مصرف بیش از حد داروها (مواد مخدر- باربیتورات ها)
4- ضربات وارده به سر
5- توقف انقباض عضلات تنفسی
6- ثانوی به ایست قلبی
براساس وضعیت نــورولوژیک، بیمارانی که بعد از عملیات احیاء زنده می مانند به 4 گروه تقسیم می شوند:
گروه I : فورا و بدون هیچ عارضه ای برگشت می کنند.
گروه II : سریعا برگشت می کنند. گاهی برای چند ساعت بیهوش هستند. سپس به هوش می آینـد. علائم فراموشی، روان تنی، هذیان، گیجی، اختلال تمرکز حواس و اضطــراب تا ماهها ممکن است وجود داشته باشد.
گروه III : دارای بازگشت با تاخیر هستنــد. ساعتها یا روزها بیهوش می باشنــــد و علائم انقباض عضلانی، آفازی، کاهش بینایی، همی پلژی، عدم هماهنگی حرکات بدن وجود دارد پیش آگهی این گروه خوب نیست.
گروه IV : وضعیت دسربره دارند. به هیچ محرکی پاسخ نمی دهند مردمک ها دیلاته است. به ندرت چند روز تا چند هفته زنده می مانند.
دارای یک کاف در انتها و یک بالن راهنما در ابتدای خود است که با cc8-5 هوا پر می شود. لوله های بدون کاف معمولا برای کودکان زیر 8 سال مورد استفاده قرار می گیرد. یک خط رادیو اوپک در سر تا سر کناره لوله وجود دارد که توسط آن می توان با CXR محل قرار گیری لوله را مورد بررسی قرار داد. قطر داخلی لوله که نمایانگر شماره لوله تراشه نیز هست ،از 5/2 تا 9 میلیمتر متغیر بوده ، هر کدام از اندازه های آن به میزان 5/0 میلیمتر با هم تفاوت دارد. فواصلی متعددی هم که بر حسب سانتیمتر روی لوله علامتگذاری شده است بیانگر فاصله انتهای لوله تا لب های بیمار است. در یک فرد بالغ معمولا این فاصله حدود 20 تا 22 سانتیمتر از سطح دندانها است. در چنین فاصله ای انتهای لوله تراشه حدود 2 تا 3 سانتیمتر بالاتر از کارینا (محل دوشاخه شدن تراشه) قرار می گیرد.درمردان عموما از لوله تراشه با قطر داخلی 8 میلیمتر استفاده می شود و در زنان از لوله تراشه 7 استفاده می شود.در هنگام لوله گذاری ، لوله ای با سایز کوچکتر نیز در دسترس باشد زیرا در صورت برخورد با موارد مشکل، می تواند کمک کننده باشد.
در بیمارانی که فاقد نبض می باشند، جهت برقرار گردش خون به ماساژ خارجی قلب نیاز است. برای انجام این عمل نکات ذیل باید درنظر گرفته شوند:
@ اگر بیمار فاقد نبض یا علائم حیاتی دیگر بود باید بسرعت ماساژ قفسه سینه آغاز شود.
@ نجات دهندگان بایستی یاد بگیرند که دستان خودشان را در مرکز قفسه سینه قرار دهند به جای آنکه وقت زیادی را برای پیدا کردن ناحیه ماساژ با تکنیک کناره دنده ها به هدر دهند.
@ نسبت ماساژ قلبی به تنفس مصنوعی در بالغین (در ایست قلبی داخل یا خارج بیمارستانی، احیای یک یا دو نفره، احیای رهگذر یا فرد متخصص) 30 به 2 است که مدت زمان هر تنفس مصنوعی نیز یک ثانیه می باشد. (طبق آخرین پروتکل CPR)
@ نسبت ماساژ قلبی به تنفس مصنوعی در کودکان 8-1 سال، در صورتیکه احیا کننده افراد متخصص باشند، 15 به 2 و اگر رهگذر باشند، 30 به 2 می باشد.
@ بیمار باید برروی سطح سخت و محکمی قرار گیرد.قفسه سینه بیمار باید در معرض دید قرار گیرد.ابتدا با دو انگشت یک دست زایده خنجری جناغ را لمس کرده و یک و نیم اینچ بالاتر ( یک سوم تحتانی جناغ) را یافته، سپس کف دست دیگر را برروی خط وسط جناغ گذارده و کف دست دیگر را برروی آن به موازات هم می گذاریم.
@ انگشتان دو دست باید در هم گره شوند و به موازات هم قرار گیرند. بدین ترتیب هم انگشتان با قفسه سینه تماس نگرفته تا حداکثر کنترل و فشار حاصل شود و هم از بروز شکستگی دنده ها، جناغ و پارگی احشاء جلوگیری می شود.دستهای فرد ناجی باید عمود 90 درجه مستقیم و صاف، بدون خم شدن آرنج باشد.شانه های فرد ناجی باید درست بالای استرنوم قرار گیرد.
@ یک زانوی فرد ناجی باید کنار شانه بیمار و زانوی دیگر نزدیک کمر وی قرارگیرد.
@ فشار باید ریتمیک و منظم و محکم باشد بطوریکه :
جناغ 3 تا 5 سانتی متربا تعداد 100 ماساژ در دقیقه به پایین فشرده شود.زمان فشردن و آزاد کردن جناغ برابر باشد(بازگشت کامل قفسه سینه بمنظور انجام بازگشت وریدی مناسب برای یک CPR موثر ضروری است).در انتهای هر فشار به مکث کوتاهی نیاز بوده تا فشار را موثرتر و جریان خون را بهتر نمایددر حین آزاد کردن جناغ نباید کف دستها را از جناغ جدا نمودجهت وارد کردن فشار باید از وزن بدن خود استفاده نموددر حین ماساژ قلب بهتر است از شمارش اعداد استفاده شود : یک ، دو ، سه ، ...
@ بهترین معیار ارزیابی ماساژ خارجی قلب موثر، ایجاد نبض مرکزی با اعمال هر ماساژ قلبی است .فعالیت الکتریکی مشاهده شده در صفحه مانیتورنمی تواند معیار کافی جهت موفقیت عملیات احیا باشد.
@ احیاء گر نباید بیش از 10 ثانیه برای ارزیابی نبض زمان صرف کند(اغلب نبض کاروتید چک میشود)
